táng wén zōng èr shǒu
唐文宗二首

chǐ wèi fán shēng jì míng liáng, bìn chū xián cái shì kě shāng.
耻为凡生冀明良，摈出贤才事可伤|。
ruò yòng liú fén jiù shí cè, hé xū chún jiǔ làn xiá shāng.
若用刘蕡救时策|，何须醇酒烂霞觞。