gǔ yì
古意

lù lú xiǎo zhuǎn sù sī gěng, tóng shēng yè luò cāng tái zhuān.
辘轳晓转素丝绠，桐声夜落苍苔砖‖。
juān juān chuī liū ruò shí yǔ,
涓涓吹溜若时雨‖，
zhuó zhuó jiā shū fēi yòng tiān.
濯濯佳蔬非用天。
zhàng fū bù jiě cǐ zhòng yì, bào wèng dāng shí tú zì xián.
丈夫不解此中意‖，抱瓮当时徒自贤‖。